Online Yoga Eğitimi Nasıl Oluyor? Jiva Yoga'da Derinleşme Programları Nasıl İlerliyor?

“Online yoga eğitimi nasıl oluyor?” Bu soru bana oldukça sık geliyor.

Haklı bir soru. Online yoga eğitimi, yalnızca bir panele girip videoları kendi başınıza izlediğiniz bir sistem olmak zorunda değil. Çünkü “online yoga eğitimi” denince birçok kişinin gözünde benzer bir sahne canlanıyor:

Bir kullanıcı adı ve şifre,

Panele giriş,

Karşınızda onlarca video,

Sonra herkes kendi başına.

Jiva Yoga’da süreç biraz daha farklı ilerliyor. Eğitim panelindeki videolar, okumalar ve bireysel çalışmalar önemli bir altyapı oluşturuyor; ancak programın asıl kısmı birebir mentörlük, uygulama, geri bildirim ve öğrencinin kendi ritmine göre ilerleyen çalışma süreciyle şekilleniyor.

Benim için yoga eğitimi yalnızca bilgi aktarmak değil; o bilginin anlaşılması, uygulanması ve zaman içinde kişinin kendi deneyimine dönüşmesi demek.

Peki Jiva eğitimlerinde gerçekten neler oluyor?

Birlikte bakalım.

Jiva Yoga derinleşme programlarında online içerikler, birebir mentörlük ve uygulama birbirinden ayrı değil, aynı öğrenme sürecinin parçalarıdır. Öğrenci paneldeki içerikleri kendi ritminde çalışırken mentörlük görüşmelerinde bilgiyi uygulamaya, sorularını değerlendirmeye ve kişisel gelişim alanlarını fark etmeye devam eder.

Önce birbirimizi biraz tanıyoruz

Her öğrencinin yoga geçmişi aynı değil. Birisi on yıldır yoga yapıyor. Birisi iki yıldır.

Bir başkası düzenli bir pratiğe yeni başlamış ama konuyu inanılmaz merak ediyor.

Kimi ileride ders vermek istiyor, kimi zaten ders veriyor, kimi ise henüz ne yapmak istediğinden pek emin değil. Tam da bu yüzden herkesi aynı başlangıç çizgisine koymak bana çok anlamlı gelmiyor.

Eğitime başlarken önce öğrencinin pratiğini, geçmişini, güçlü olduğu alanları ve geliştirmesi gereken tarafları anlamaya çalışıyorum. Sonra eğitim ilerledikçe çalışma biçimimiz de buna göre şekilleniyor.

Haftada bir buluşuyoruz

Birebir mentörlük programlarında haftalık Zoom buluşmalarımız var. Fakat bunları klasik anlamda “Zoom dersi” gibi düşünmeyin.

Bazen anatomi çalışıyoruz. Bazen asana. Bazen öğrencim ders anlatıyor, ben izliyorum. Bazen bir konu hakkında konuşmaya başlıyoruz ve kendimizi bambaşka ama aslında konuyla çok bağlantılı bir yerde buluyoruz ve evet, bazen de:

“Hocam ben bunu tamamen yanlış anlamışım.” dediğiniz oluyor.

Bence eğitimin eğlenceli kısmı da tam olarak burada başlıyor. Çünkü öğrenmek biraz da yanlış anladığımız yerleri fark etmek değil mi?

Panel var ama panel sizi yalnız bırakmak için değil.

Eğitim boyunca kullanabileceğiniz kayıtlı içerikler bulunuyor. Böylece bazı konuları kendi hızınızda izleyebiliyor, gerektiğinde geri dönüp tekrar edebiliyorsunuz. Fakat panelde bir videoyu izleyip yanına küçük bir tik koymak benim için “öğrenildi” anlamına gelmiyor. Çünkü özellikle yoga öğretmeyi öğreniyorsak bazı şeylerin konuşulması, uygulanması ve geri bildirim alınması gerekiyor.

Bir pozu videodan izleyebilirsiniz. Anatomisini okuyabilirsiniz, anacak karşınıza gerçek bir insan geldiğinde işler biraz değişir. Mesela öğrenciniz:

“Hocam benim dizim burada rahatsız oluyor.” dediğinde peki?

İşte o anda videonun size cevap verme ihtimali oldukça düşük. :)

Bu nedenle panelde öğrendiğimiz bilgileri birebir çalışmalarımızda tekrar ele alıyoruz.

Sonra roller değişmeye başlıyor

Eğitimin başında çoğunlukla ben anlatıyorum. Fakat bir noktadan sonra öğrencinin de anlatmaya başlaması gerekiyor. Çünkü bilmekle anlatabilmek aynı şey değil.

Öğrencilerim kendi çalışmalarını hazırlıyor, uygulamalar yapıyor ve ders anlatmaya başlıyor.

Ben de izliyorum.

Bazen küçücük bir cümleyi değiştiriyoruz.

Bazen bir yönlendirmeyi.

Bazen dersin sıralamasını.

Bazen de hiçbir şeyi değiştirmiyoruz. “Evet. İşte bu.” diyoruz.

Bu süreçte amaç benim gibi ders anlatmaları değil. Tam tersine.

Zamanla kendi öğretme dillerini bulmaları. Çünkü dünyaya bir tane daha benim gibi yoga eğitmeni kazandırmanın pek anlamı yok. Kendi bilgisi, gözlemi ve anlatım biçimi olan eğitmenlere ihtiyacımız var.

Hata yapmak serbest

Hatta biraz gerekli. Hatta bence en güzel öğrenme metodu.

Eğitim sırasında bir şeyi yanlış söyleyebilirsiniz. Sağ yerine sol diyebilirsiniz. Bir sekansı unutabilirsiniz. Hazırladığınız ders kâğıt üzerinde şahane görünürken uygulamada hiç çalışmayabilir. Bunlar oluyor. Hepimize oldu.

Öğretmeyi öğrenmenin bir kısmı zaten bunları güvenli bir ortamda deneyimlemek. Bence eğitim sırasında hata yapmak, ilk kez gerçek öğrencilerin karşısında hata yapmaktan çok daha kullanışlı. :)

Bu nedenle mentörlük çalışmalarında yalnızca “doğru yaptın / yanlış yaptın” şeklinde ilerlemiyoruz. Daha çok şuna bakıyoruz:

Neden böyle oldu?

Başka nasıl yapabilirdik?

Bir dahaki sefere neyi değiştirebiliriz?

Asıl öğrenme genellikle burada gerçekleşiyor.

Biraz anatomi, biraz felsefe, bolca soru

Yoga eğitiminin yalnızca asanalardan oluşmadığını tahmin edersiniz.

• Anatomi konuşuyoruz.

• Nefesi konuşuyoruz.

• Meditasyonu konuşuyoruz.

• Yoga felsefesini konuşuyoruz.

• Ders planlamayı, öğretme dilini ve farklı bedenlerle nasıl çalışabileceğimizi konuşuyoruz.

İleri programlarda bunlara başka çalışma alanları da ekleniyor ama bütün bunları birbirinden bağımsız dersler olarak bırakmamaya çalışıyorum. Çünkü sonunda anatomi bilgisi verdiğiniz asana yönlendirmesine bağlanıyor.

Felsefe, öğrencinizle kurduğunuz ilişkiye dokunuyor.

Nefes bilgisi yaptırdığınız pratiği değiştiriyor.

Bir süre sonra parçalar birbirine bağlanmaya başlıyor ve sanırım eğitimin en sevdiğim anlarından biri öğrencimin; “Şimdi anladım.” dediği an.

Peki sonunda ne oluyor?

Aslında eğitim boyunca yavaş yavaş olan şey şu:

Başlangıçta sürekli bana sorulan soruların bir kısmını öğrenci zamanla kendi kendine cevaplamaya başlıyor.

“Burada ne yaptırmalıyım?” yerine “Burada bunu seçtim çünkü…” demeye başlıyor.

İşte benim için büyük değişim bu. Çünkü eğitimin amacı öğrencinin her durumda bana ihtiyaç duyması değil. Tam tersine. Bilgiyi kullanabilmesi, gözlem yapabilmesi, gerektiğinde araştırabilmesi ve kendi kararlarının nedenini açıklayabilmesi. Kısacası kendi ayakları üzerinde durabilmesi.

Jiva eğitimlerinde olan şey biraz da bu

Ders yapıyoruz.

Video izliyoruz.

Kitap okuyoruz.

Anatomi çalışıyoruz.

Asana uyguluyoruz.

Ders anlatıyoruz.

Bazen çok düşünüyoruz.

Bazen karıştırıyoruz.

Sonra yeniden deniyoruz.

Sonunda bütün bunların arasında yavaş yavaş başka bir şey gelişiyor, bilgiye güven.

Benim için iyi bir yoga eğitiminin sonunda öğrencinin her şeyi biliyor olması gerekmiyor. Zaten hiçbirimiz her şeyi bilmiyoruz ama şunu bilmesini istiyorum,

ne bildiğini, ne bilmediğini ve bilmediği bir şeyle karşılaştığında ne yapacağını.

Sanırım Jiva eğitimlerinde en çok bunun üzerinde çalışıyoruz.